คืนที่อากาศดีเกินคาด ผมตัดสินใจไม่เร่งรีบอะไรทั้งนั้น เปิดเพลงเบา ๆ ชงกาแฟแล้วกดเข้า FansChao ตั้งใจไว้เลยว่าคืนนี้จะไม่ห้าว ไม่สายบู๊ ขอเป็นสายชิลล์ที่อยากคุยกับคนอารมณ์ดีสักคนเดียวก็พอ ฟีดหน้าแรกมีโปรไฟล์หลากหลายมาก แต่สายตาดันไปสะดุดกับคำบรรยายสั้น ๆ ของน้องคนนึงว่า “คุยเก่ง ตลกพอตัว ชอบนั่งนิ่ง ๆ ข้างคนเงียบ” แค่ประโยคเดียวก็ทำให้หัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วกดทักทันที

ข้อความแรกของผมคือลองเล่นมุกแห้ง ๆ “ถ้าคนเงียบคือตัวผม งั้นนิ่ง ๆ ข้างผมคืนนี้มีส่วนลดไหมครับ” ปรากฏว่าน้องตอบกลับว่า “มีสิคะ ส่วนลดเสียงหัวเราะฟรีตลอดการใช้งาน” เท่านั้นแหละ บทสนทนาไหลลื่นแบบไม่ต้องเข็น เราคุยกันเรื่องขนมปังปิ้งที่ชอบไหม้ขอบ ร้านกาแฟที่น้ำแข็งละลายช้าสุดในกรุงเทพฯ ไปจนถึงความฝันเล็ก ๆ อย่างอยากปลูกมอนสเตร่าให้รอดสักต้น ช่วงนั้นผมลืมไปเลยว่ากำลังคุยในหมวด  ไซด์ไลน์  เพราะบรรยากาศมันเหมือนเจอเพื่อนเก่าที่คุยกันรู้เรื่องโดยไม่ต้องพยายาม

สุดท้ายเราตัดสินใจนัดเจอแบบบ้าน ๆ ที่คาเฟ่เงียบ ๆ แถวที่ผมสะดวก น้องมาก่อนเวลานิดหน่อย ใส่เสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่รอยยิ้มกับน้ำเสียงนี่ละมุนกว่านมร้อนในแก้วเสียอีก เรานั่งโต๊ะริมหน้าต่าง มองคนเดินผ่านไปมาแล้วแลกเรื่องเล็ก ๆ ในวันยาว ๆ ผมเล่าว่าวันนี้โปรเจ็กต์ที่ออฟฟิศเลื่อนส่ง น้องเล่าว่าน้องหมาที่บ้านชอบฉกถุงเท้าหายไปทีละข้าง เรื่องธรรมดา ๆ พอเจอคนเล่าเก่ง มันกลายเป็นเรื่องสนุกเฉย

ระหว่างคุย น้องมีท่าทีที่ผมชอบมาก คือ “ตั้งใจฟังจริง ๆ” ไม่ใช่รอจังหวะพูดของตัวเอง พอผมบ่นเรื่องงาน น้องไม่รีบสรุป ไม่ยัดคำแนะนำ แต่ถามคำสั้น ๆ ว่า “จริง ๆ แล้วพี่อยากได้อะไรจากงานชิ้นนี้” คำถามเดียวทำให้ผมหยุดคิด แล้วหัวเราะให้กับตัวเอง—บางทีความเหนื่อยก็ไม่ได้อยากได้คำตอบ แค่อยากให้ใครสักคนฟังจนจบ

ชั่วโมงต่อมาคุยไปหัวเราะไป น้องหยอกผมว่าถ้าคะแนนความฮาเต็มสิบ ผมได้เจ็ดเพราะกล้ามุกยังไม่ฟิต ผมเลยสวนกลับว่าถ้างั้นขอสมัครคอร์สติวเข้ม “ฟีลแฟนสายชิลล์” เพิ่มหน่อยได้ไหม น้องทำหน้าคิดหนักหนึ่งวินาทีแล้วบอกว่า “ได้ค่ะ หลักสูตรนี้สอนฟรี แต่ต้องสัญญาว่าจะหลับให้ครบแปดชั่วโมงต่อคืน” เราสองคนหัวเราะจนคุณบาริสต้ามองมาแบบเอ็นดู

สิ่งที่ทำให้ค่ำคืนนั้นดีผิดคาดคือความเรียบง่าย ไม่มีการเร่งนัดต่อ ไม่มีความกดดันให้ต้องข้ามขั้น ทุกอย่างไปตามจังหวะที่สบายใจ สำหรับผม นี่แหละคือเสน่ห์ของการใช้งานแนว  แฟนเช่า  บน FansChao—คุณจะเจอคนที่ “โอเคกับความธรรมดา” และมองเห็นคุณค่าของการได้หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ พร้อมชาเย็นหนึ่งแก้ว

ก่อนกลับ น้องย้ำเรื่องความปลอดภัยอย่างสุภาพ ขอให้ผมแชร์โลเคชันตอนถึงบ้านและสัญญาว่าถ้าวันไหนไม่พร้อมคุย ให้บอกตรง ๆ ได้ตลอด ผมชอบมากที่ที่นี่มีวัฒนธรรมแบบนี้ มันทำให้ความสัมพันธ์สั้น ๆ ก็ยังรู้สึกโปร่งใสและเคารพกัน เราแลกรีวิวกันเบา ๆ—ผมให้ดาวเพราะความน่ารักและสกิลฟัง น้องให้ดาวเพราะผม “หัวเราะง่ายและไม่เร่งอะไร” เป็นรีวิวที่อ่านแล้วเขิน แต่จริงใจทั้งคู่

คืนนั้นผมกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เรียบแต่เต็ม มันไม่ใช่ไฟแรงแบบโรแมนติก ไม่ใช่เร้าใจแบบลุ้นระทึก แต่มันคือความอุ่นที่อยู่ได้นาน ราวกับเสียงหัวเราะที่ยังติดอยู่ในห้องรับแขก เช้าวันต่อมาเวลางานเริ่มเครียด ผมนึกถึงคำพูดน้องว่า “วันนี้ยิ้มให้ตัวเองก่อนสักครั้งนะคะ” แค่นั้นอาการชาจิตใจก็ทุเลาไปครึ่ง

ถ้าใครถามว่า ประสบการณ์สายชิลล์บน FansChao คุ้มไหม ผมตอบแบบไม่ต้องคิดว่า “คุ้มมาก” เพราะค่ำคืนแบบนี้สอนให้รู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่หรือเสียงดังเสมอไป บางทีความหมายของมันคือการได้เป็นตัวเองต่อหน้าคนที่ไม่ตัดสิน และหัวเราะกับมุกแห้ง ๆ ที่โลกภายนอกอาจไม่เข้าใจ แต่เราสองคนเข้าใจตรงกันก็พอ

ผมยังคงใช้วิธีเดิมทุกครั้งที่เข้าเว็บ—ตั้งใจว่าจะเป็นคนสุภาพ ชัดเจนเรื่องขอบเขต และพร้อมหัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ ใครที่กำลังมองหาเวลาพักใจ ลองเริ่มจากคาเฟ่สบาย ๆ เพลงเบา ๆ และบทสนทนาที่ไม่ต้องเร่งรีบ คุณอาจพบว่าความสุขจริง ๆ ซ่อนอยู่ในคืนธรรมดานี่เอง และถ้าคืนไหนอยากให้ธรรมดาพิเศษขึ้นอีกนิด แค่แวะเข้าไปในหมวด  sideline  ของ FansChao แล้วบอกตัวเองว่า “คืนนี้เราไม่ต้องเก่ง แค่ขำให้ดังพอ”